Planując spokojną wycieczkę w Beskid Mały, łatwo trafić na szczyt, który łączy łatwe podejście, schronisko i naprawdę szeroką panoramę. Leskowiec ma 922 m n.p.m. i dobrze sprawdza się zarówno na krótki rodzinny wypad, jak i jako punkt dłuższej wędrówki grzbietem. Poniżej opisuję najwygodniejsze szlaki, atrakcje na miejscu, różnicę między szczytem a schroniskiem oraz praktyczne przygotowanie do wyjścia.
Najważniejsze fakty przed wyjściem na szlak
- Wysokość szczytu wynosi 922 m n.p.m.
- Najkrótszym popularnym dojściem jest czarny szlak z Rzyk Mydlarzy, zajmujący około 2 godzin.
- Schronisko PTTK Leskowiec stoi przy Groniu Jana Pawła II, a nie bezpośrednio na głównym wierzchołku.
- Na szczycie znajduje się polana widokowa, wiata, ławki i krzyż milenijny.
- Trasa jest przystępna, ale zimą i po deszczu leśne podejścia mogą być śliskie oraz bardziej wymagające.
Gdzie leży Leskowiec i co warto o nim wiedzieć
Szczyt znajduje się we wschodniej części Beskidu Małego, w paśmie Łamanej Skały, niedaleko Rzyk, Ponikwi i Tarnawy Górnej. To góra o łagodnym charakterze, bez skalnych przepaści i technicznych odcinków, dlatego często wybierają ją osoby rozpoczynające przygodę z beskidzkimi szlakami.
W opisach turystycznych można spotkać wysokość 922 m n.p.m., choć niektóre mapy podają około 918 m. Różnica wynika z zastosowanych pomiarów i sposobu zaokrąglania, a dla planowania wycieczki nie ma praktycznego znaczenia.
Nie pomyl szczytu ze schroniskiem
Najczęstsze nieporozumienie dotyczy nazwy schroniska. Obiekt PTTK określany jako schronisko na Leskowcu stoi na stoku sąsiedniego Gronia Jana Pawła II, dawniej nazywanego Jaworzyną. Sam właściwy wierzchołek znajduje się nieco dalej, przy polanie z widokiem.
Ta zmiana nazw ma również wymiar historyczny. Dawniej nazwa Leskowiec odnosiła się do dzisiejszego Gronia Jana Pawła II, a obecne nazewnictwo uporządkowano oficjalnie dopiero w 2004 roku. W terenie nie jest to szczególnie kłopotliwe, ale dobrze wiedzieć, dlaczego drogowskaz i mapa mogą sprawiać wrażenie, jakby prowadziły w dwa różne miejsca.
Najlepsze szlaki na szczyt
Na górę prowadzi kilka znakowanych tras. Ja przy wyborze kierunku patrzę przede wszystkim na długość podejścia i możliwość zaplanowania odpoczynku przy schronisku. Dla pierwszej wizyty najpraktyczniejszy jest wariant z Rzyk, natomiast dłuższe dojścia lepiej pasują do całodniowej wycieczki.
| Początek trasy | Kolor szlaku | Czas dojścia | Dystans | Dla kogo |
|---|---|---|---|---|
| Rzyki Mydlarze | czarny | około 2 godz. | brak jednej stałej wartości | na pierwszą wycieczkę |
| Ponikiew | niebieski, później żółty | około 2 godz. 35 min | 6,2 km | dla osób szukających umiarkowanego wariantu |
| Tarnawa Górna | niebieski, później żółty | około 2 godz. 15 min | 5,5 km | na dłuższy spacer bez pośpiechu |
| Świnna Poręba | zielony, później żółty | około 3 godz. 15 min | 8,1 km | na całodniową wycieczkę |
| Chobot | żółty | około 3 godz. 35 min | 9,3 km | dla osób planujących długie przejście |
Podane czasy dotyczą przejścia w jedną stronę i zakładają dość sprawne tempo. Na mokrej nawierzchni, z dziećmi albo z dłuższą przerwą przy schronisku trzeba doliczyć 30-60 minut. Szczególnie zimą nie sugerowałbym się wyłącznie czasem z mapy, ponieważ ubity śnieg i oblodzenie potrafią wyraźnie spowolnić marsz.
Wariant z Rzyk Mydlarzy
Czarny szlak z Rzyk Mydlarzy jest dobrym wyborem, gdy zależy Ci na prostym planie i szybkim dotarciu w rejon szczytu. Większość drogi prowadzi przez las, więc przez długi czas widoki są ograniczone. Nagrodą jest polana wierzchołkowa, która otwiera przestrzeń niemal od razu.
Przeczytaj również: Wielka Czantoria - Szlaki, dojazd i wieża widokowa. Czy warto?
Dłuższe przejście przez schronisko
Trasy z Ponikwi, Tarnawy Górnej, Świnnej Poręby i Chobotu pozwalają połączyć wejście na szczyt z odpoczynkiem w schronisku. To lepsza opcja dla osób, które nie chcą traktować góry jako krótkiego spaceru, lecz planują kilkugodzinną wędrówkę z większą liczbą leśnych odcinków.
Widoki i atrakcje na miejscu
Największym atutem wierzchołka jest otwarta polana. Przy dobrej pogodzie można zobaczyć między innymi Babią Górę, Pilsko, Gorce, Beskid Wyspowy i Beskid Makowski, a także rozległe doliny w rejonie Skawy. Panorama jest szeroka, dlatego warto zaplanować wejście przy dobrej widoczności, nawet jeśli sama trasa nie jest długa.
Na szczycie stoją ławki, niewielka wiata i tablica z opisem widocznych pasm. Znajduje się tu również drewniany krzyż milenijny wzniesiony w 2000 roku. To dobre miejsce na śniadanie z własnego plecaka, ale przy większym ruchu nie liczyłbym na ciszę przez cały dzień.
Schronisko PTTK jest praktycznym punktem odpoczynku i miejscem, w którym można uzupełnić siły. Trzeba jednak pamiętać, że godziny funkcjonowania kuchni, dostępność noclegów i zasady obsługi mogą się zmieniać, dlatego przed dłuższą wyprawą rozsądnie jest sprawdzić aktualne komunikaty obiektu.
Jak przygotować się do wejścia
Łatwy szlak nie oznacza, że można ruszyć w zwykłych miejskich butach. W Beskidach problemem częściej niż przewyższenie bywa śliskie błoto, mokre korzenie i kamienie. Wystarczą solidne buty trekkingowe z bieżnikiem, odzież przeciwdeszczowa, zapas wody oraz telefon z pobraną mapą offline.
- Na krótką trasę zabierz przynajmniej 1-1,5 litra wody na osobę.
- Jesienią i zimą miej czołówkę, nawet gdy planujesz wrócić przed zmrokiem.
- Po opadach załóż obuwie z dobrą przyczepnością, a zimą rozważ raczki.
- Przed wyjściem sprawdź pogodę nie tylko w dolinie, lecz także dla rejonu szczytu.
- Nie zakładaj, że schronisko będzie jedynym źródłem jedzenia lub napojów na trasie.
Rodzinom z większymi dziećmi poleciłbym spokojne tempo i przerwę dopiero w bezpiecznym, suchym miejscu. Wózek terenowy nie jest dobrym rozwiązaniem na większości podejść, dlatego z małymi dziećmi lepiej wybrać nosidło i krótszy wariant trasy.
W razie mgły nie warto skracać drogi poza znakowanym szlakiem. Teren może wyglądać łagodnie, ale gęsty las ogranicza orientację, a zejście inną ścieżką łatwo wydłuża wycieczkę bardziej, niż początkowo się wydaje.
Czy to dobry kierunek na jednodniową wycieczkę
Moim zdaniem tak, szczególnie jeśli szukasz góry z wyraźnym celem, ale bez tatrzańskiej skali trudności. Podejścia są wystarczająco różnorodne, by zaplanować zarówno szybkie wejście i powrót, jak i dłuższą trasę przez kilka beskidzkich grzbietów.
Najmocniejszy zestaw dla początkujących to wejście z Rzyk, odpoczynek przy schronisku i przejście na polanę szczytową. Osoby z lepszą kondycją mogą potraktować górę jako fragment większej pętli, łącząc ją z Groniem Jana Pawła II, Łamaną Skałą albo dalszymi odcinkami Małego Szlaku Beskidzkiego.
Nie obiecywałbym jednak widoków podczas całej wędrówki. Najciekawszy krajobraz pojawia się dopiero na otwartej polanie, a przy niskich chmurach panorama może zniknąć całkowicie. Właśnie dlatego przed wyjazdem sprawdzam prognozę widzialności, nie tylko temperaturę i opady.
Mały szczegół, który poprawia całą wycieczkę
Na ten szczyt najlepiej przyjechać z prostym planem, ale bez sztywnego harmonogramu. Zostaw sobie zapas czasu na schronisko, zdjęcia i zmianę wariantu, gdy warunki na szlaku okażą się gorsze niż rano. Leskowiec wynagradza cierpliwość, bo po leśnym podejściu daje jedną z przyjemniejszych panoram w Beskidzie Małym.
Jeśli zależy Ci na spokojnym doświadczeniu, rusz wcześnie, wybierz dzień z dobrą widocznością i potraktuj wysokość jako orientacyjny punkt, a nie wyścig. Wtedy ta niewysoka góra pokazuje swój najlepszy charakter: jest dostępna, malownicza i wystarczająco ciekawa, by wracać na nią o różnych porach roku.
